Part 1...Please love me more than who love you...

เพล้ง!...เสียงภาชนะสำหรับใส่กาแฟดังไปทั่วบริเวณห้องรับแขกด้วยฝีมือการปัดของชายหนุ่มร่างสูง ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นทายาทเพียงคนเดียวของคุณอี นักธุรกิจชื่อดังแห่งเกาหลีใต้..

  นัยต์ตาสีอ่อนสบมองผู้เป็นพ่อ และหญิงวัยกลางคนแขกที่เขาเกลียดขี้หน้าขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าเธอกำลังจะมาเป็นคุณนายของบ้าน แทนโรซาลีนผู้เป็นแม่ของตนที่ตายจากไปเมื่อ 3 ปีก่อน..

.. มันเร็วเกินไป ..
.. แค่ 3 ปี ป๊าก็ลืมมัมซะแล้วเหรอ? ..

" อี ซองยอล!" คนเป็นพ่อตวาดลั่นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับลูกชาย..

" ผมไม่ยอมนะป๊า! ป๊าจะแต่งงานใหม่ไม่ได้นะ ก็ป๊าสัญญากับผมแล้วว่าจะไม่แต่งงานอีก!" ..

  อี ซองยอลบอกอย่างฉุนเฉียว ร่างสูงสง่าเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าถือใบเล็กออกมาจากตักว่าที่มารดาเลี้ยงของตน..
  คนตัวเล็กกว่าได้แต่นั่งตัวสั่นระริกและปล่อยโฮออกมาเพราะกำลังเธอหรือจะสู้กำลังของชายหนุ่มตรงหน้าได้..

" ไอ้ยอล! แกอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ! ป๊าไม่ยอมแน่ๆ" ..

  ได้ยินเท่านี้มันก็มากพอที่จะทำให้คุณชายของบ้านรู้แล้วว่าบิดาของตนรักใครมากกว่ากัน..
  ร่างสูงกระตุกยิ้มเย็นแล้วจึงวิ่งออกไปจากห้องพร้อมกับกระเป๋าในมือ..

" อี ซองยอลแกจะทำอะไร!!" บิดาจับมือว่าที่ภรรยาให้ลุกขึ้นแล้วจึงรีบวิ่งตามออกไปทัันที..

  ราวบันไดทำหน้าที่ได้ดีในการรองรับน้ำหนักตัวบางส่วนของอี ซองยอลไว้ได้เมื่อเขายืนพิงมันพลางรูดซิปเปิดปิดกระเป๋าเล่น..

" กระเป๋าใบนี้ราคาแพงใช้ได้เลยนี่นา..จริงมั้ยครับคุณน้าแสนสวย" ชายหนุ่มโยนมันขึ้นกลางอากาศพลางพิจารณา..

" ยอล อย่าให้ป๊าต้องใช้กำลังกับลูกนะ เอาคืนน้าเขาไปซะ..ป๊าสัญญาว่าจะไม่ดุแกแบบเมื่อกี๊อีกแล้ว"..

" เหรอครับ..ป๊าจะรักษาสัญญาได้จริงเหรอครับ กะอีแค่เรื่องแต่งงานป๊ายังผิดสัญญาเลย" เด็กดื้อเถียงกลับ..

" จริงสิ เรื่องนี้ป๊าขอโทษที่ไม่ได้บอกแกก่อน ป๊าผิดเอง แต่ต่อไปป๊าจะทำอะไรก็จะขอความเห็นแกก่อนโอเคมั้ย?..." คุณอีบอก..

" เอ๊ะ เห็นอะไรแว้บๆ นะ" ผู้เป็นลูกหาได้ฟังคำของบิดาไม่ หากแต่กลับล้วงมือเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋าออกมาอีก.. "ว้าว! มือถือรุ่นใหม่ซะด้วย ป๊าซื้อให้เขาเหรอ?" ..

  คนเป็นพ่อที่ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่พยักหน้าช้าๆ กลัวก็กลัวว่าลูกตัวเองจะทำอะไรบ้าๆ..

  อี ซองยอลเป็นคนเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็กๆ เรื่องนี้เขารู้ดี แต่เพราะมีโรซาลีนสาวลูกครึ่งอังกฤษผู้เป็นภรรยาคอยดูแลอบรมเขาจึงเบาใจว่าลูกจะไม่ไปเกเรที่ไหน..
  หากแต่ว่าเขาต้องกลับมากังวลอีกครั้งเมื่ออี ซองยอลโตเป็นหนุ่ม ส่วนภรรยาก็เริ่มป่วยและจากไปด้วยโรคมะเร็งในที่สุด..
  เขาซึ่งงานยุ่งจนไม่มีเวลาก็เลย...ได้แต่ตามใจซองยอลจนเป็นแบบนี้..ก้าวร้าว มั่นใจและไม่เกรงใจใคร..

ปั่ก! เกร๊ง!..

  กระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูลอยละลิ่วร่วงลงสู่พื้นบ้านชั้นล่าง ก่อนที่โทรศัพท์มากราคาจะล่วงตามลงมาและแตกเป็นสองซีก ท่ามกลางความตกใจของผู้เป็นพ่อและแขกคนสำคัญ..

" พ่อรวยนี่เนอะ งั้น....เดี๋ยวเขาก็คงจะซื้อให้คุณอีกสักเครื่องสองเครื่อง สักใบสองใบ เพราะงั้นแค่นี้อย่าไปสนใจเลยว่าที่คุณนาย!" มือยาวยกขึ้นผลักไหล่หญิงวัยกลางคนจนเซแล้วเดินจากไป..

 เสียงของพ่อไล่ตามหลังมาเฉกเช่นทุกครั้งที่ตนทำผิด หากแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป..

" คุณเป็นอะไรรึเปล่า?" ...

  ไม่ใช่เสียงที่เรียกเค้าให้กลับไปขอโทษ..ไม่ใช่เสียงที่ตะโกนบอกว่ารักและเป็นห่วง..ไม่ใช่....

..ไม่ใช่อีกแล้ว..
.....
....
...
..
.
.....
....
...
..
.

ผับชื่อดังแห่งหนึ่ง...

" เฮ้ อี ซองจง.." เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกหนุ่มร่างผอมบางที่กำลังจะยกถาดเอาไวท์ไปเสิร์ฟ..แต่เจ้าของชื่อกลับไม่ได้ยิน เจ้าของเสียงจึงรีบเดินตามไป..

" ย่าห์! อี ซองจง! ไม่ได้ยินฉันเหรอวะไอ้เด็กบ้า" เสียงทุ้มตะโกนเรียกก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ไหล่มนเล็ก..

เกร๊ง! เพล้ง! ด้วยความตกใจ จึงทำให้ถาดในมือร่วงลงพื้นในทันที..

" พี่ดงอู! โธ่ ผมตกใจหมด" คนตัวเล็กบ่นใส่เพื่อนเด็กเสิร์ฟด้วยกัน..
" ขะ ขอโทษๆ ฉันไม่คิดว่ามันจะเละแบบนี้" ..
" เฮ้อ พัง...เงินเดือนผมโดนหักอีกแล้ว" ..
" พี่ขอโทษ เอางี้เดี๋ยวพี่ช่วยออกครึ่งนึง" ..

  คนตัวเล็กยิ้มอ่อนแล้วส่ายหน้า..ยังไงมันก็เป็นความผิดของเขามากกว่าที่ไม่รู้จักระวังให้มากทั้งที่ทำงานมาเป็นปีๆ แล้ว..

" ว่าแต่พี่มีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ?" ..
" อ๋อๆ คือพี่จะถามว่าวันนี้ทำไมรีบกลับบ้านล่ะ" ดงอูถาม..
" มีธุระนิดหน่อยน่ะครับ" คนหน้าหวานบอกแล้วถอนหายใจอีกรอบ ทำเอาอีกฝ่ายตกใจ..
" นี่ยังคิดไม่ตกเรื่องแก้วไวท์อีกเหรอ? เดี๋ยวพี่ใช้เงินแทนให้น่า" ดงอูตบไหล่ซองจง..

  คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด..

..เปล่าหรอก...เขาไม่ได้กังวลเรื่องแก้วหรอก..
.....
....
...
..
.
.

" เฮ้ย ไอ้แอลนั่นใครวะ?" ..

  หนุ่มตัวสูงถึงกับวางแก้วเหล้าในมือแล้วชี้ไปที่เด็กหนุ่มหน้าหวานฝั่งตรงข้ามที่กำลังก้มหน้ากวาดพื้นอยู่ เพื่อนชายหันมองไปตามมือของเขา..

" ตาถึงนะมึง นั่นดาวเด่นเลยนะเว่ย ของกูกูจอง ฮ่าๆๆ" แอลตอบกลับแล้วกระดกเหล้าเข้าปากแบบวันช็อต..
" ไอ้สาสส กูไม่ได้จะจีบหรอกน่ะ...ว่าแต่เขาชื่ออะไร" ซองยอลอยากจะเอื้อมมือไปตบกะบาลไอ้เพื่อนคนนี้นัก..

  แอลนิสัยแบบนี้เสมอตั้งแต่เด็กจนโต ชอบหวงของไม่เข้าเรื่อง ชอบเป็นผู้นำ เก๊กหล่อ (แต่ก็หล่อจริงๆ อันนี้ซองยอลเห็นด้วย)..
  ตอนเด็กๆ เล่นของเล่นด้วยกันที่โรงเรียน ไอ้แอลก็จะตามไปแย่งของมาจากมือของเขาแล้วก็บอกว่า..

" อันนี่ของน้องแอลนะยอล" ..

  จะกี่ชิ้นๆ ไอ้แอล เอ่อ...น้องแอล ก็จะพูดแบบนี้เสมอ จนสุดท้ายน้องยอลคนนี้ก็เลยหยิบตุ๊กตาหมีจากกลุ่มเด็กผู้หญิงมาเล่น แอลมันเลยไม่มาแย่งอีกเลย ถถถถ.

" กูไม่บอกกก เดี๋ยวมึงจะแย่งกูจีบ ในผับนี้คนที่จ้องจะจีบน้องเขายิ่งเยอะๆ อยู่ ถ้าเพิ่มมึงมาอีกคน กูต้องแย่แน่ๆ" แอลพูดพลางหยิบกับแกล้มเข้าปากแล้วยักคิ้วให้เพื่อน..
" ก็เขา....น่ารัก จริงๆ แหละนะ..." ซองยอลสบถเบา..
" มึงว่าไงนะ?" ...
" เปล่าๆๆ กูบ่นอย่างอื่น" ...

  ซองยอลบอกแล้วแสร้งยิ้มให้แอล ก่อนจะแอบมองเด็กเสิร์ฟหน้าหวานคนนั้นทุกครั้งที่เพื่อนผลอ..

.. ไม่เป็นไร ไม่บอกก็ช่างเถอะ ..
.. คิดว่าเขาจะไม่มีทางรู้ชื่อเด็กนั่นรึไงเล่า ..
.....
....
...
..
.
.
.
....... TBC .......